Να μην πνίξουμε στην τσίκνα την κουλτούρα και την ανθρωπιά μας 

Τετάρτη 6 Νοεμβρίου 2019

Να μην πνίξουμε στην τσίκνα την κουλτούρα και την ανθρωπιά μας 

 

Καταρχήν ας ξεκαθαρίσουμε δύο βασικά θέματα.
Το προσφυγικό-μεταναστευτικό είναι ένα τεράστιο θέμα των καιρών μας που δεν αφορά μόνο στον Ελλαδικό χώρο αλλά έχει τεράστιες Ευρωπαϊκές Διεθνείς προεκτάσεις.
Και δεύτερον να γνωρίζουμε ότι κανένας δε θέλει να αφήσει το σπίτι του, τη δουλειά του, τους δικούς του ανθρώπους και τη σιγουριά της ζωής του για να έρθει να εκλιπαρήσει τα «φιλάνθρωπα» αισθήματά μας. Να παρακαλέσει για την «ελεημοσύνη» μας.
Κανένας δεν έχει σαν όνειρο για τον εαυτό του ή για το παιδί του να μπει στις βάρκες του Αιγαίου, από όπου δε ξέρει αν θα βγει ζωντανός, ή στα ψυγεία της κόλασης που διασχίζουν πια τις Ευρωπαϊκές χώρες.
Κανένας δεν έχει όνειρο για τον εαυτό του ή για το παιδί του να έρθει να ξεχειμωνιάσει στη Μόρια, ή να γίνει μπαλάκι ανάμεσα σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας όπου είναι τουλάχιστον ανεπιθύμητος, χωρίς να καταλαβαίνει καν τη γλώσσα.
Τι είναι αυτό που φέρνει όλους αυτούς τους ανθρώπους στην πόρτα μας; Για να αντέχουν αυτές τις σκληρές και απάνθρωπες συνθήκες και να αψηφούν ως και το θάνατο μόνο ένας λόγος υπάρχει. Η απόλυτη ανάγκη.
Δε θα μιλήσουμε για του δουλέμπορους, για εκείνους που τους εκμεταλλεύονται, για τον Ερντογάν, για την Ευρώπη που κωφεύει, για το ποιος φταίει για την προσφυγική κρίση και το μεταναστευτικό.
Όλες αυτές οι συζητήσεις μπορούν να τροφοδοτήσουν χιλιάδες debate αλλά που στην πραγματικότητα είναι πολύ μακρινά για αυτούς τους ανθρώπους 
Εμείς έτυχε και βρεθήκαμε στο δρόμο τους. Δε μας ζήτησαν να τους στρώσουμε κόκκινο χαλί κι ούτε θα μπορούσαμε. Αλλά αυτό που μας διαφοροποιεί ως άτομα και ως κοινωνία είναι η αλληλεγγύη. Η αλληλεγγύη ενός λαού που έχει γνωρίσει τον ξεριζωμό, την προσφυγιά και τη μετανάστευση. 
Ενός λαού, που όπως οι δικοί μου παππούδες, παιδιά σχεδόν στα 17 τους χρόνια, πέρασαν από το Ellis Island, αφού διέσχισαν κρυμμένοι στα αμπάρια του πλοίου έναν ωκεανό, γνωρίζοντας πριν μόνο τη μικρή γαλήνια λίμνη του χωριού μας. Τους παππούδες μου που τους είχαν μήνες για πεθαμένους κι ως και μνημόσυνο τους έκαναν στο χωριό μέχρι να μπορέσουν να στείλουν σημάδι ζωής στην πατρίδα.
Και σήμερα, εμείς οι απόγονοί τους δε μπορούμε και δεν πρέπει να γυρίσουμε αδιάφορα την πλάτη στην ανάγκη αυτών των ανθρώπων που έφτασαν στο κατώφλι μας. Ή χειρότερα, να γυρίσουμε τη σούβλα με τα χοιρινά και να πνίξουμε στην τσίκνα την ιστορία μας, τον πολιτισμό, την κουλτούρα και την ανθρωπιά μας.